Strona foreign policy in focus

Autor Scott Hightower,

Tytuł Rubber Dollie,

Data 17 czerwca 2011

Scott Hightower „Gumowa lalka” opublikowane

“Jedyną stałą rzeczą jest dusza

I to, co się z nią dzieje”

Patrick Kavanagh

Jak Tancerz pokryty niczym innym

Jak białym proszkiem, potem pasożytująca

Z oczywiście brązowym makijażem

Nic innego na widoku.

Ale srebrne ogniwa, ramiona

Rozciągnięte, żeby

Oddać hołd uściskom strażnika

Jesteśmy obserwowani z tyłu:

Chociaż tam nie ma kwiatów,

Ani kurtyny. I to nie jest balet.

To jest makabryczna szarada

Jedna noc w tajemniczym

Teatrze Abu Ghraib

Ogniwa są skute.

Na innej spuszczony

Ze smyczy pies- głośny, czarny

I warczący- odgrywa

Główną rolę. I w innych,

Rzeczywiści mężczyźni wyglądający dziwnie

Jak manipulowane lalki Kachina

Lub nagie poniżone marionetki

W średniowiecznych kapturach—

Ich łokcie wykręcone na bok-

Są na pokaz, nerwy napięte.

Związani drutem powalani

Rzuceni w stos.

„Ocal nas

Od głośnego upadku:

Od rozpaczy. Ocal nas

Przed drugim człowiekiem

Od rzymskiego okrucieństwa:

Od śmierci.

Od wody

Od śmierci

Od ognia. Ocal nas

Od zjedzenia żywcem

Trzeci zbiór wierszy Scotta Hightowera „part of bargain” otrzymał w 2004 roku nagrodę Haydena Carrutha. Hightower był w komisji „the poet as historia In 21 century: a rare opportunity In difficult Times na Festiwalu poezji rockowej “Poems of provocation& witness 2010” ten wiersz został po raz pierwszy opublikowany w “Go to the ruined place: contemporary poems in defense of global human rights” wydanej w Lost Horse Press pod redakcją Melissy Kwasny I M. L. Smoker.

Nowość d/s Iraku nowość z działu różne, artykuł d/s Afganistanu, artykuł d/s Syrii, nowość d/s Iranu,artykuł d/s Iranu, artykuł d/s Afganistanu, nowość d/s Libanu

Gazeta Columbus dispatch, associated press

Autor Anthony Mitchell

Tytuł emerging threat militant may link Somalia, al-Qaida

Data 15 października 2006

Anthony Mitchell „Wyłaniające się zagrożenie. Bojownicy mogą połączyć Somalię z Al.-Kaidą”

Nairobi Kenia Tajemnicy dowódca islamistycznego ruchu czyniącego postępy w południowej Somalii pojawił się publicznie wzbudzając obawy wśród dyplomatów i ekspertów ds. terroryzmu, że on jest ekstremistą powiązanym z Al.-Kaidą.

Od czasu, gdy powstańcy zajmują miasto po mieście Aden Haszi Ayro odgrywa coraz większą publiczną rolę i to może być sygnałem, że radykałowie w krajowym islamistycznym ruchu zyskują na silne, żeby wdrożyć swój antyzachodni antymodernistyczny program w Somalii.

O Ayro, który ma około 30 mówi się, że przeszedł przeszkolenie w obozie Al.-Kaidy w Afganistanie. Dyplomaci ONZ łączą go z zamordowaniem 16 ludzi w tym dziennikarki BBC Kate Peyton. Specjaliści ds. antyterroryzmu podejrzewają go o udział w spisku nigdy niezrealizowanego w ramach, którego miano zestrzelić etiopski samolot pasażerski.

Nie ma żadnych jego fotografii i tylko w ubiegłym miesiącu on wyłonił się z cienia w Kismayo w Somalii, żeby przemówić do setek swoich bojowników, którzy zajęli strategiczny port morski bez walki.

W Kismayo, Ayro, jako pierwszy spośród kierownictwa ruchu przyznał o związku z zagranicznymi bojownikami, o których od dłuższego czasu krążyły pogłoski mówiąc: „W naszej armii są Somalijczycy i cudzoziemcy”. Dziennikarze obecni w czasie jego przemówienia mówili, że wśród jego ochroniarzy byli tacy, którzy wyglądali na Arabów i słyszeli, że są wśród nich inni z Afryki i Azji Środkowej.

Od czerwca siły islamistów zajęły prawie wszystkie strategiczne i gospodarcze centralnej i południowej Somalii, co uczyniło ich de facto panami tego podzielonego afrykańskiego państwa.

Bojownicy stanowią luźną koalicję Unii Islamskich Sądów, niektórzy są bardziej radykalni w swojej interpretacji prawa koranicznego niż inni. Sądy wniosły pewne oznaki porządku po 15 latach wojny domowej, ale także jest on oparty na ścisłej i często surowej interpretacji Islamu.

Zachodnie rządy mówią, że jest zbyt wcześnie, żeby powiedzieć, kto zdobędzie większe wpływy w Unii Sądów Islamskich umiarkowani czy radykałowie jak Ayro.

Amerykański ekspert ds., antyterroryzmu Peter Pham oświadczył, że umiarkowani nie są w stanie rywalizować, ponieważ twardogłowi kontrolują siłę zbrojną. „To, z czym mamy do czynienia to niebezpieczny radykalny ruch” on oświadczył oskarżając zachód o „appeasement w sensie zaprzeczania temu”

Według Phama, dyplomatów w regionie i śledczych ONZ Ayro jest łącznikiem Al.-Kaidy z Unią Sądów Islamskich.

Strona counterpunch

Autor PATRICK COCKBURN

Tytuł Remember the Kuwaiti Incubators! Those Libyan Atrocities: Do They Really Stand Up?

Data 20 czerwca 2011

Patrick Cockburn „Pamiętacie inkubatory kuwejckie! Te zbrodnie w Libii: czy one rzeczywiście miały miejsce?”

Na wojnie informacje o zbrodniach wojennych powinny być traktowane z sceptycyzmem. Przechadzając się po polu bitewnym gdzie on kiedyś walczył, wielki generał konfederacji Stonewall Jackson zwrócił się do swojego doradcy i zapytał „Czy kiedykolwiek pomyślał pan jakąż to szanse daje pole bitwy kłamcom?

On miał na myśli, że na wojnie ludzie motywowani przez strach, samolubstwo, lub proste pragnienie wykorzystania kłopotliwej i przerażającej sytuacji wygłaszają niesprawdzone informacje. A w czasie szybko rozwijającego konfliktu jest bardzo trudno im udowodnić kłamstwa.

W czasie pierwszej wojny w zatoce 1990-1991 dwa niesławne akcje propagandowe i dezinformacji ogromnie pomogły zyskać poparcie dla wojny poprzez wydawałoby się udowodniony przykład barbarzyństwa i obłudy irackiego rządu. Pierwszy raz to było pojawienie się 15 letniej kuwejckiej dziewczyny przed amerykańską komisją kongresu gdzie zeznała jak będąc ochotniczką pielęgniarką widziała jak iraccy żołnierze wyrzucali niemowlęta z inkubatorów na podłogę skazując je na śmierć. Jej świadectwo wzbudziło oburzenie aż do czasu, gdy ujawniono, że rzekoma pielęgniarka jest córką ambasadora Kuwejtu w Waszyngtonie i że nigdy nie opuściła USA w czasie irackiej inwazji na Kuwejt. (Współredaktor counterpunch Alexander Cockburn, jako pierwszy zakwestionował opowieść o inkubatorach z powodu oczywistego sfabrykowania informacji o szpitalu i przebiegu rzekomej masakry. Redakcja]

Druga historia miała miejsce kilka miesięcy później w czasie bombardowania I ataków rakietowych Bagdadu. Reporter CNN Peter Arnett poinformował, że amerykanie zniszczyli fabrykę mleka dla niemowląt n zachodnich przedmieściach Bagdadu, podczas, gdy Pentagon z furią utrzymywał, że w fabryka produkowała broń biologiczną. Odwiedziłem ruiny fabryki tego samego dnia, co Arnett i pamiętam, że czytałem listy ds. produkcji mleka, które znalazłem w zniszczonych biurkach w biurze fabryki. Wiele z nich były poświęcone nieudanym działaniom, których celem było uratowanie fabryki przed bankructwem przekonujący dowód, że irackie władze rzadko mogły coś takiego spreparować w ciągu nocy.

W ciągu tych 20 lat pomiędzy wojną w Iraku w 1991 i w Libii w 2011 rządy nie okazywały większego przywiązania dla prawdy. Opowieść najbardziej dogłębnie ilustrującą zły charakter Muammara Kadafiego dzisiaj jest oskarżenie, że on nakazał swoim żołnierzom gwałcenie kobiet, które są mu przeciwne mu i rozdzielenie przez niego lekarstw typu viagra w celu zachęcenia ich. Ta opowieść krążyła jakiś czas, ale zyskała wiarygodność, kiedy prokurator międzynarodowego trybunału karnego Luis Moreno-Ocampo oświadczył, że on ma dowody, że libijski przywódca osobiście nakazał dokonywanie masowych gwałtów. W tym tygodniu amerykańska sekretarz stanu Hillary Clinton oświadczyła, że ona jest „głęboko zaniepokojona” informacjami, że żołnierze Kadafiego stosują gwałt, jako broń wojny.

Nie ma wątpliwości, że indywidualne przypadki gwałtu miały miejsce. Najbardziej znany przypadek to przypadek Iman al.-Obeidi, która wdarła się do hotelu zamieszkałego przez zagranicznych dziennikarzy w Trypolis 26 marca i zanim ją wyrzucono przedstawiła wiarygodne świadectwo jak została zgwałcona przez agentów organów bezpieczeństwa. Ale pomimo oskarżeń trybunału jak do tej pory, Amnesty International i Human Rights Watch nie znalazły pomimo prowadzonego śledztwa dowodów potwierdzających dokonywanie masowych gwałtów na rozkaz rządu. Diana Eltahawy ekspert ds. Libii Amnesty International powiedziała mi, że badacze Amnesty w Libii nie znaleźli dowodów potwierdzających tego rodzaju politykę.

Czy kobiety zachowałyby milczenie w kwestii tego, co się z nimi działo obawiając się hańby lub bojąc się śmierci „w celu ocalenia honoru rodziny”? Pani Eltahawy powiedziała: „My rozmawialiśmy z kobietami bez obecności innych w całej Libii w tym Misracie i na granicy Tunezji i Libii. Żadna z nich nie wiedziała o kimkolwiek, kto został zgwałcony. My także rozmawialiśmy z wieloma lekarzami i psychologami z takim samym rezultatem” Liesel Gernholtz zajmująca się prawami kobiet w Human Rights Watch, która także zajmowała się oskarżeniami o masowy gwałt powiedziała: „Nie byliśmy w stanie znaleźć dowodów. Nie byliśmy w stanie zweryfikować tego”. Ona podkreśliła, że badania prowadzone przez jej organizację trwają nadal.

Jedyny znaczący dowód masowych gwałtów pojawił się w ubiegłym miesiącu w formie badania przeprowadzonego przez dr Seham Sergewę psychologa dziecięcego, która pracowała z dziećmi będącymi wskutek walk w traumie. Ona rozesłała 700000 kwestionariuszu do Libijczyków będących w obozach dla uchodźców i otrzymała 59000 odpowiedzi.

Ona mówi: „Znaleźliśmy 10000 ludzi z PTSD, 4000 dzieci z psychologicznymi problemami i 259 zgwałconych kobiet”. One mówią, że zostały zgwałcone przez bojowników Kadafiego czasami w obliczu ich rodzin. Dr Sergewa mówi, że rozmawiała z 140 kobietami, które zgwałcono. Ale mówi pani, Eltahawy kiedy poproszono ją czy Amnesty International może spotkać się z którąś z nich Dr. Sergawa powiedziała, że „ona utraciła kontakt z nim i jest jest jedyną, która kiedykolwiek widziała ofiary” Biorąc pod uwagę deklarację Amnesty International, że organizacja nie była w stanie z znaleźć dowodów masowych gwałtów, wydaje się, że organizacja nie uznała badań Dr. Sergawy za wiarygodne.

Niektórzy wzięci do niewoli żołnierze Kadafiego pokazani w telewizji twierdzili, że wiedzieli o gwałtach, jako oficjalnej polityce. Ale Amnesty odkryła, kiedy mówiący po arabsku śledczy udał się do więzienia a w pobliżu nie było strażnika, że oni nie powtórzyli oskarżenia.

Podobnie jak w Iraku dziennikarze okazali się bardzo łatwowierni i serwilistyczni wobec intencji zachodnich rządów ogłaszania opowieści o zbrodni libijskiego rządu niezależnie od tego czy były nań dowody czy nie. Kolejna opowieść z Libii, w którą powszechnie wierzą powstańcy to, że wielu bojowników z jednostek walczących po stronie Kadafiego przyjechało z środkowej lub zachodniej Afryki. Pani Eltahawy mówi, że Amnesty nie znalazła żadnych dowodów potwierdzających to. Jedyna masakra, jaką można przypisać rządowi Kadafiego, w której zginęły setki ofiar miała miejsce w więzieniu Abu Sali w Trypolis w 1996 roku według wiarygodnego świadka, który ją przeżył zginęło ponad 1200 więźniów.

Linie frontu są zawsze pełne plotek o bliskich masakrach lub gwałtach, które szerzą się szybko wśród przerażonych ludzi, którzy mogą być ich ofiarami. Jest zrozumiałe, że oni nie czekają, żeby sprawdzić czy to jest prawda. Byłem, w Adżabiji na linii frontowej godzinę i pół drogi na południe od Benghazi na początku tego roku i widziałem uciekających w samochodach spanikowanych uchodźców. Oni usłyszeli całkowicie nieprawdziwe informacje podane przez Al.-Dżazirę, że oddziały Kadafiego przełamały linię frontu.

Podobnie Al.-Dżazira nadawała niepotwierdzone informacje o zaatakowanych szpitalach zniszczonych bankach krwi, zgwałconych kobietach i zabijanych rannych.

Weryfikacji informacji o tych zbrodniach liczy się, ponieważ jeżeli ludzie mają spróbować zapobiec im oni muszą być pewni, że to, co im się mówi to jest prawda a nie propaganda. Jednym z toksycznych skutków kłamstw antyniemieckich mówionych w propagandzie pierwszej wojny światowej było to, że kiedy 20 lat później hitlerowcy dokonali masowej rzezi dowody ich zbrodni były początkowo traktowane z ekstremalnym sceptycyzmem.

Patrick Cockburn jest autorem „Muqtada: Muqtada al.-Sadr, the Shia revival and the struggle for Iraq”.

Strona counterpunch

Autor Shamus Cooke

Tytuł the U.S-China Skirmish the first shots of the trade war

Data 23 września 2009

Shamus Cooke „Starcie pomiędzy USA i Chinami, pierwsze strzały w wojnie celnej”

Wraz z zbliżającym się szczytem G-20, pojawiają się serdeczne wypowiedzi „o międzynarodowej współpracy” w pokoju prasowym w Białym Domie. Te komentarze pełne są wniosków, że „wolny handel” jest integralną „częścią współpracy” fakt, na który zwrócono szczególnie uwagę w czasie spotkania G-20. Tam w imię „zjednoczonych działań” światowi przywódcy zgodzili się, że nie będą podejmowali nowych działań protekcyjnych. Pomimo tego akty protekcyjne rozmnożyły się. Zamiast globalnej współpracy mamy do czynienia z czymś odwrotnym w rosną konflikty pomiędzy państwami w miarę zaostrzania się sporów handlowych.

Na przykład administracja Obamy „nałożyła 35% cło na chińskie opony…a Chiny odpowiedział w tym tygodniu grożąc nałożeniem cła na chińskie kurczaki i części do auta. Po tym nastąpiło żądanie francuskiego prezydenta Nicolasa Sarkozy w czwartek, żeby Europa nałożyła cła na węgiel na import z krajów, które nie przestrzegają narzuconego im dyktatu handlowego” (Wall Street Journal, 15 września 2009).

Starcie pomiędzy USA a Chinami jest szczególnie wybuchowe, gdyż ich związek odgrywa główną rolę w sprawie funkcjonowania globalnej gospodarki. China milczała przez wiele lat, gdy USA narzucała cła na różne chińskie produkty ta bierność zachęciła Obama do podjęcia ostatnich działań. Szybka odpowiedź Chin była silnym sygnałem: już dość.

Chiński sekretarz handlu ostrzegł, że cło USA „nie tylko narusza zasady wolnego handlu, ale także jest zaprzeczeniem amerykańskich obietnic w czasie szczytu G-20, stanowi nie tylko nadużycie mających zabezpieczyć handel działań, ale stanowi ekstremalnie zły precedens w obliczu obecnego spadku w związku z światowym kryzysem gospodarczym”.

Jednym z aspekty tego „złego precedensu” jest to, że cło może zainspirować inne amerykańskie korporacje, żeby zażądać cła na określone produkty Chin prawdopodobnie stwarzając kolejną lawinę cła, na które Chiny, co nieuniknione odpowiedzą. Wall Street Journal potwierdza:

„Prawnicy handlowi oświadczyli, że [amerykańska] decyzja może spowodować przedstawienie podobnych petycji o tymczasową ochronę przed chińskim importem. Tzw. „gwarancje bezpieczeństwa” (14 września 2009).

Jeżeli stosunki pomiędzy Chinami i USA pogorszą się globalna gospodarka może ucierpieć.

Do kolejnego handlowego starcia doszło pomiędzy amerykańską firmą Boeing i mającym siedzibę w Europie Airbus. Lata temu USA wystosowały skargę do Światowej Organizacji Handlu twierdząc, że Airbus otrzymuje bezprawnie subsydia od europejskich rządów. (Identyczna skarga Europy w stosunku do USA ciągle jest rozpatrywana). Na mocy wstępnej decyzji ogłoszono, że Europa jest winna nielegalnego subsydiowania Airbusa następstwa są nieznane.

Natychmiastowym wynikiem sporu jest żądanie z strony niektórych amerykańskich kongresmanów, żeby wielo bilionowy kontrakt amerykańskiej armii został przyznany Boeingowi zamiast Airbusa. Politycy wykorzystują nacjonalistyczne hasło „kupuj amerykańskie produkty” żeby naciskać rząd, żeby pobłogosławił mega korporację Boeing górą pieniędzy pochodzących od amerykańskich podatników zamiast jego europejskiego odpowiednika. Jeżeli amerykański rząd ma zamiar wyrzucić Airbus z gargantuicznego amerykańskiego rynku zbrojeniowego, można się z pewnością spodziewać, że dojdzie do działań odwetowych na dużą skalę. Można powiedzieć, że nasiona konfliktu już zostało zasiane. W Business Week napisano:

„Wśród polityków Boeing ma wyraźną przewagę nad Airbusem: firma ma duże wpływy w takich demokratycznych twierdzach jak Illinois, Connecticutt i stan Waszyngton i może liczyć na związki zawodowe, żeby zmusić do działania kongres na swoją korzyść” (16 września 2009).

Więc nie tylko Boeing ma otrzymać biliony dolarów w celu umożliwienia mu przekupywania polityków na co Airbus nie ma szans ale wprowadzeni w błąd przywódcy związkowi zachęcają robotników do walki podczas, gdy korporacyjny gigant walczy z międzynarodowym rywalem. Ten sam Boeing którego pochwałę głoszą przywódcy związków dopóki fabryki nie zostały zamknięte groził przeniesieniem się z stanu Waszyngton na południe, gdzie nie ma związków.

Robotnicy nie powinni udzielać swojego poparcia w obronie udziałowców korporacji, którzy pozbawiają ich zysków oni powinni zając niezależne stanowisko- zamiast dać się wrabiać w korporacyjne „partnerstwo” głoszone przez członków zarządu, polityków i nieudolnych szefów związków zawodowych.

Jednym z sposobów zdobycia doświadczenia robotników w kwestii perspektywy handlu jest zapoznanie się z historią. Prosty przegląd wielkiej depresji udowadnia fakt, nie do podważenia: protekcjonistyczne działania podejmowane przez rządy pogłębiły depresję doprowadziły do nowej wojny handlowej i pomogły wzniecić konflikty które doprowadziły do wybuchu drugiej wojny światowej.

Skoro ta konwencjonalna mądrość jest znana każdemu światowemu przywódcy dzisiaj, dlaczego oni podejmują działania protekcjonistyczne? Dlaczego Obama wypowiada się przeciwko protekcjonizmowi w handlu a równocześnie w tym samym czasie nakłada protekcjonistyczne cła?

Chociaż wolny handel jest kluczowy dla funkcjonowania kapitalistycznej gospodarki, żądza krótkotrwałych zysków czasami przeważa nad racjonalnymi ograniczeniami, szczególnie w recesji.

Duże recesje tworzą olbrzymie spadki w dochodach korporacji. Żeby pomóc utrzymać zyski, korporacje zmuszają polityków do wprowadzania taryf w celu usunięcia zagranicznych rywali. W wczesnym artykule my napisaliśmy:

„W normalnych sytuacjach wojna rynkowa jest utrzymywana w garści przez takie instytucje jak Organizacja Wolnego Handlu i co ważniejsze przynoszącą zyski współpraca bogatych krajów. W czasach głębokiej recesji jednakże tego rodzaju przyjemności znikają. Banki i korporacje ostatecznie kontrolujące polityków w każdym kraju domagają się działań awaryjnych i innych form ochrony przed okrucieństwem kiedy przyjaznego „wolnego rynku” (Will Obama start the next trade war? 5 luty 2009).

Niektóre amerykańskie korporacje mogą odkryć, że monopol sprzedawcy na wysoce cenionym amerykańskim rynku- poprzez narzucenie cła- jest o wiele bardziej zyskowne niż współpraca z Chińczykami. Ale te amerykańskie korporacje nie są robią to dla korzyści lokalnych producentów, one są światowymi eksporterami. I chociaż one zyskują nadzwyczajne zyski poprzez blokadę chińskiego importu te amerykańskie firmy subsydiują swój eksport zagranicą poprzez zyski z monopolu z domu co jest określane jako „dumping” co spowoduje dalsze odwetowe działania z strony Chin i innych krajów cierpiących z takiej rywalizacji.

Nie tylko protekcjonizm stwarza globalnym konflikt ale także niszczy pracę które niektórzy twierdzą, że je ocali. Kiedy cła odcinają import towarów do USA konsumenci są zmuszeni do nabywania bardzo drogie produkty tworząc inflację, która szkodzi gospodarce. O wiele ważniejsze kiedy amerykańskie korporacje zostaną odcięte poprzez działania odwetowe od zagranicznych rynków następują cięcia w miejscach pracy i cięcia w wypłatach.

Jest prawdą, że do prowadzenia wolnego handlu jest niezbędne porozumienie pomiędzy kontrolowanymi przez korporację rządów do rozpętania surowej nieokiełznanej rywalizacji wśród światowych korporacji. Taki system nie zasługuje na zero poparcie skoro od robotników wymaga się stale ofiar, żeby firma w której oni pracują mogła przetrwać. Protekcjonizm z drugiej strony jest równoznaczny z załamaniem globalnego kapitalistycznego systemu doprowadzając do złowieszczej bitwy pomiędzy korporacjami do dostępu do lepszych rynków, najrzadszych surowców i najtańszej siły roboczej.

Tak długo jak gospodarka jest kontrolowana przez super bogaczy i produkuje rzeczy tylko dla ich zysków ani wolny handel ani protekcjonizm nie powinien być przedmiotem obaw robotników. Nie możemy łączyć naszego losu z „naszymi korporacjami” gdyż korporacje nie były nasze od samego początku. Ich zyski następują naszym kosztem poprzez obniżanie płace ogłaszanie częstych okresów przerw w pracy i zmniejszania korzyści.

Uleganie politykom „chroniącym” amerykańskie korporacje jest strategią przegranej robotników. Zamiast tego robotnicy muszą domagać się i walczyć o płace i korzyści od swoich pracodawców. Jeżeli firma grozi przeniesieniem siew miejsce gdzie siła robocza jest tania robotnicy nie są bezsilni. W Ameryce łacińskiej robotnicy stosują metody walki w celu utrzymania pracy w ich społeczności: masowe protesty, strajki, okupacja fabryk są stosowane na przemian, żeby zapewnić kontrolę nad swoimi miejscami pracy. Tak długo jak robotnicy będą widzieli się rywale robotników z innych krajów, wszyscy robotnicy będą co nieuniknione na przegranej. Firmy na całym świecie mówią swojej sile roboczej, że żeby firma mogła się utrzymać w rywalizacji zagranicznej robotnicy muszą zaakceptować niskie prace i zmniejszone korzyści. Ale jeżeli robotnicy będą tworzyli przymierza ponad granicami i będą domagali się, żeby nasze płace i korzyści rosły zbiorowo korporacje nie będą miały gdzie się przenieść i będą musiały iść na ustępstwa.

Shamus Cooke jest związkowcem pisze dla Workers Action można się z nim skontaktować pod adresem [URL="mailto:shamuscook@yahoo.com"]shamuscook@yahoo.com[/URL]

Gazeta Haaretz

Autor Gideon Levy

Tytuł Obama Has betrayed mission to forge mideast peace

Data 11 października 2009

Gideon Levy „Obama zdradził misję doprowadzenia do zawarcia pokoju na Bliskim Wschodzie”

W Oslo zdecydowano zmienić zasady przyznawania nagrody Nobla, teraz obowiązuje zasada: wygraj teraz, płać jutro. Nie ma innego sposobu wyjaśnienia, zdumiewającej, jeżeli powiedzmy szalonej decyzji przyznania nagrody pokojowej Barackowi Obamie. Podobnie inni zwykle oznaczający się rezerwą szanowani Norwegowie z komisji przyznającej nagrody my spoceni i krwawiący byliśmy pełni radości z powodu wyboru Baracka Obamy na amerykańskiego prezydenta- czarnego elokwentnego, poruszającego i obiecującego. Wielu miało łzy w oczach od Jerozolimy do, Rafah gdy słyszało jego niezapomniane przemówienie inauguracyjne i nawet późniejsze przemówienie w Kairze pełne jego pięknych słów.

My tutaj na Bliskim Wschodzie byliśmy pod wrażeniem nowego ducha, który wprowadził. Negocjacje z Iranem uściśnięcie dłoni Hugo Chaveza, otwarcie w kierunku Kuby, tolerancja w stosunku Korei Północnej i odwołanie tarczy rakietowej w Europie Wschodniej. Nowy świt rozbłysnął po latach ciemności jego poprzedniego, za którego rozmawiały helikoptery Apacze i który prymitywnie podzielił świat na dobrych i złych ludzi dokonał idiotycznej inwazji na Irak i bezsilnej okupacji Afganistanu. Ameryka stała się mniej znienawidzona na świecie.

Jeżeli Norwegowie chcieli nagrodzić obietnicę, Obama zasłużył na Nobel. Jeżeli oni chcieli nagrodzić zmianę w języku, jakim przemawiała Amerykę on jest godzien tego honoru. Jeżeli oni chcieli nagrodzić jego zamiary to również byłoby dobre. On mógł zasłużyć na nagrodę za promowanie pokoju, ale pod warunkiem, że doświadczyłby świadectwo, że rzeczywiście podejmuje skierowane w tym celu działania naprzykład na Bliskim Wschodzie. Chciałbym poinformować szanownych członków komitetu: Obama nie spełnił tego warunku. Jak to do tej pory on zdradził swoją misję w tym jedynym regionie zagrażającym światowemu pokojowi.

Tutaj nie było „zmiany” ani „tak my możemy”. Są za budzące depresję dowody, że on postępuje w ślady swojego poprzednika. Te same metody, te same działania, to same wchodzenie w ten sam miraż. Czy wierzycie, kiedy widzieliście Georga Mitchella robiącego runy wygłaszającego puste słowa w niejasnych oświadczeniach pomiędzy prezydentem Szimonem Peresem a palestyńskim prezydentem Mahmudem Ahmadinejadem czy można uwierzyć, że Mitchell jest wysłannikiem laureata pokojowej nagrody Nobla? Obama może zasłużył podobnie jak Winston Churchill na nagrodę literacką Nobla, ale jak do tej pory w związku z swoimi działaniami w tej części świata on zasłużył na bardzo warunkową nagrodę IOU. W czasie swojej kadencji Obama przypomina tylko innego laureata pokojowej nagrody Nobla dalaj Lamę poruszającego się po świecie i pięknie się uśmiechającego.

Tego rodzaju zastrzeżenia nie są dowodem prowincjonalizmu, ponieważ tak to wszystko sie przedstawia: prezydent świata, który nie jest w stanie osiągnąć pokoju nie jest wart korony Oslo. Cóż to dokonał do tej pory nowy Laureat Nobla? Mitchell Szmarciaż, gorzka i przegrana walka w związku z ekspansją osadniczą, groteskowa walka przeciwko raportowi, Goldstone, haniebne milczenie w związku z oblężeniem Gazy, ostateczny dowód, że nic nowego nie pojawiło się pod słońcem Bliskiego Wschodu. To nie jest Obama który „może” to Izrael. Izrael może złamać każdego prezydenta. Nie chcecie zaniechać ekspansji osadniczej? W porządku zapomnijmy o tym. Nie chcecie wziąć odpowiedzialności za zbrodnie wojenne w Gazie? W porządku zapomnijmy o tym. Nie chcecie zakończyć okupacji? W porządku zapomnijmy o tym. To nie jest zachowanie godne laureata Nobla I prezydenta.

Nagroda pocieszenia: prawdopodobnie Nobel ma posłużyć jak katalizator, coś w rodzaju alarmu mającego obudzić w końcu laureata. W przeciwieństwie do Afganistanu i Iraku w tym regionie on nie będzie musiał przelewać amerykańskiej krwi, żeby zapewnić pokój. To wystarczy wykazać się polityczna determinacją, wywrzeć presję i wykorzystać izolację Izraela i jego zależność żeby zmusić go do zawarcia pokoju. Izrael potrzebuje przyjaciela, który uratuje go przed nim samym.

Obama staje teraz przed wyborem czy dołączy do bezsilnych laureatów- od Henry Kissingera, do Icchaka Rabina, Szimona Peresa i Jasira Arafat- lub może dołączy do wielkich jak Martin Luther King, Nelson Mandela, Michaił Gorbaczow, Aung Sang Suu Kyi i matka Teresa. Jest prawdą, że nikt nigdy nie dostał tej nagrody dwa razy (z wyjątkiem Międzynarodowego Czerwonego Krzyża), ale nikt nie dostał jej na kredyt. Jeżeli Obama zapewni pokój na Bliskim Wschodzie może Oslo da mu kolejnego Nobla- po raz kolejny na kredyt. Gratulacje panie prezydencie, ale teraz czas uregulować swój dług.

Strona Washington report on middle east affairs

Autor Bana Hajj

Tytuł waging peace Hamas: Past and Present

Data wrzesień październik 2006

Bana Hajj „Kwestia pokoju Hamas przeszłość i teraźniejszość”

Pod hasłem „Zrozumieć Hamas: wewnętrzna polityka Palestyny” impreza organizowana w lecie 2006 roku przez Centrum Palestyńskiej „dążyło do zwrócenia uwagi na Palestynę poprzez lepsze zrozumienie Hamasu i obecnej sytuacji w polityce wewnętrznej” ta seria wystąpień rozpoczęła się 12 lipca z panelem „Hamas: przeszłość i teraźniejszość” w którym wziął udział dr John Voll dyrektor Centrum Porozumienia pomiedzy Muzułmanami a Chrześijanami przy Uniwersytecie Georgetown i Amjad Atallah prezydent Inicjatywy Oceny Strategicznej i były doradca palestyńskiego zespołu negocjacyjnego i palestyńskiego premiera Mahmuda Abbasa.

Dr Voll skupił się na historii i kontekście Hamasu przedstawiając jego powstania z punktu widzenia nacjonalistycznego i z punktu widzenia Islamistów. Przedstawiając ogólne trendy w 20 wiecznym palestyńskim nacjonalizmie Voll zauważył, że opowieść o palestyńskich ruchach wyzwoleńczych często przedstawia się z punktu widzenia „świeckiej historii” w której ich „islamistyczny wymiar jest często ignorowany” Islamistyczne organizacje były pomijane on oświadczył „gdyż panuje tendencja, że z powodu modernizacji religia słabnie i prawdopodobnie dzikie” Zamiast tego jednakże Hamas pojawił się i z pomocą izraelską wprowadził Islam jako główny czynnik w palestyńskim nacjonalizmie w przeciwieństwie do świeckiego Fatah.

Voll następnie omówił rozwój i upadek islamistycznych ruchów poprzez ostatnią połowę 20 wieku następnia opisał późniejsze odrodzenie islamizmu po niepowodzeniu „radykalnego dyktatorskiego nacjonalizmu” który zastąpił „staromodny nacjonalizm” „Pod koniec lat 80 pojawiły się islamistyczne organizacje odwołujące się do Islamu jak uznanej wiarygodnej podstawy mobilizacji członków” on przekonuje.

W tym samym czasie Voll kontynuuje Hamas „przeszedł znaczący historyczny rozwój w bardzo szeroki zakresie”. Voll wyjaśnił, że organizacja spełniła założenia alternatywnego ruchu oraz ujęła „w swoim programie treści islamistyczne i nacjonalistyczne”.

Następnie Atallah skupił się na obecnym politycznym statusie Hamasu. „W tym sensie każdy kto próbuje analizować Hamas z określonego specyficznej perspektywy, przedstawia odpowiedź prawdziwą jeżeli weźmie się pod uwagę daną perspektywę ale faktycznie ona jest błędna jeżeli przyjrzymy się mu w szerszym obrazie”.

Następnie Atallah przedstawił opinię izraelską, amerykańską, palestyńską i w końcu islamistów w sprawie Hamasu.

Według Atallaha Izrael „chce mieć uległą palestyńską organizację na tyle silną, żeby utrzymała rozejm z Izraelem ale nie na tyle silną, żeby mogła ostatecznie zagrozić izraelskiej hegemonii na Palestyńczykami…w Izraelu obecnie –pomimo obecnych walk- panują spory czy Hamasu będzie pasował do izraelskiej strategicznej wizji w przyszłości”.

USA według Atallaha „także chcą mieć uległą palestyńską organizację, ale taką, która będzie formalnie wyrażałą poparcie dla zasad świeckiej demokracji- coś czym Izraelczycy nigdy się nie przejmowali. Dodatkowo USA chcą, żeby ta organizacja zobowiązała się do rezygnacji z walki zbrojnej i zgodziła się na utworzenie tymczasowego państwa jeszcze przed zakończeniem kadencji Busha. Ona musi być wystarczająco silna, żeby zwalczać inne palestyńskie frakcje ale nie wystarczająco silna, żeby walczyć z Izraelem…wystarczająco uczciwa, żeby mieć wsparcie większość Palestyńczyków ale na tyle skorumpowana, żeby można było ją uzależnić do amerykańskiego wsparcia”.

Atallah wyjaśnił, że w przeciwieństwie do niejasności w Izraelu w kwestii Hamasu Waszyngton uważa, że ostatecznie „Hamas powinien zostać zniszczony”.

Co do Hamasu jako części palestyńskiego ruchu narodowo wyzwoleńczego Atallah zauważył, że przyczyny sukcesu Hamasu obok szczególnej uwagi na uczciwość organizacji to skuteczne stosowanie przemocy zarówno pod względem prawnym jak i nielegalnym, praca charytatywna i w końcu „wyjątkowe poszanowanie zasad pluralizmu i demokracji”.

W końcu Atallah opisał jak Hamas pasuje w większym spektrum islamistycznych organizacji. Zarówno Hamas i Hezbollah on przekonuje „twardo stoją po stronie nacjonalistycznej tego spektrum oni są w centrum” w przeciwieństwie do takich organizacjai jak Al.-Kaida która jest na prawicy.

Strona asia times online

Autor Gareth Porter

Tytuł Petraeus’ captured ‘Taliban’ were civilians

Data 14 czerwca 2011

Gareth Porter “złapani przez Petraeusa talibowie okazali się cywilami”

Waszyngton w czasie swojej początkowej rundy wywiadów dla mediów w Afganistanie w sierpniu 2010, generał David Petraeus ujawnił dane mediom twierdząc, że siły specjalne odniosły spektakularne sukcesy w czasie rajów: w 90 dniowym okresie od maja do lipca siły specjalne złapały 1355 talibów zabiły kolejnych 1031 i złapały lub zabito 365 średniej lub wysokiej rangi Talibów.

Informacje o olbrzymiej liczbie Talibów złapanych i zabitych w dalszym ciągu przekazywano przez resztę 2010. W grudniu Petraeus oświadczył, że 4100 talibów zostało złapanych w ciągu ostatnich sześciu miesięcy a 2000 zostało zabitych.

Te dane były niezbędne w celu stworzenia nowej medialnej narracji zgodnie, z którymi sukcesy operacji sił specjalnych odwróciły to, co miało być przegraną amerykańską strategią w Afganistanie.

Ale okazało się, że ponad 80% tych tzw. wziętych do niewoli talibańskich bojowników zostało uwolnionych w ciągu następnych dni po złapaniu, ponieważ według oficjalnych danych amerykańskiej armii oni okazali się niewinnymi cywilami.

O wiele więcej zostało uwolnionych później z głównego amerykańskiego więzienia w bazie lotniczej Bagram znanej, jako Zakład Więzienny w Parwan po tym jak doszło do przeglądu ich akt przez komisję wojskowych oficerów.

Czas wypowiedzi Petraeusa o złapanych lub zabitych talibańskich bojownikach ponadto wskazuje, że on zdawał sobie sprawę, że czterech na pięciu z tych, których on mówił, że są „złapanymi talibami” nie byli w ogóle talibańskimi bojownikami.

Sprawdzenie twierdzeń o liczbie złapanych i zabitych talibańskich dowódców jest niemożliwe, ale możliwe stało się sprawdzenie informacji o wziętych do niewoli talibach w oparciu o dane o więźniach przesłanych do Parwan.

Afgańczyk uwięziony przez siły amerykańskie lub NATO może być przetrzymywany w wysuniętej bazie operacyjnej przez maksimum 14 dni zanim zostanie podjęta decyzja czy uwolnić go lub wysłać do Parwan na dłuższą katorgę.

IPS teraz uzyskał odtajnione dane zespołu sił 435 dowództwa wojskowego odpowiedzialnego za sprawy więźniów przedstawiają one liczbę więźniów przyjętych i zwolnionych w miesiącach 2010, pokazują one, że w 90 dniowym okresie od maja do lipca 2010 przyjętych tylko 270 więźniów.

Te dane także uwzględniają rzekomych dowódców talibskich, którzy zostali wysłani, do Parwan i których Petraeus oddzielił od szeregowych. W tym okresie w ciągu dwóch tygodni 4/5 Afgańczyków, o których poinformowano, że są, talibskich bojownikami zostało uwolnionych gdyż byli niewinnymi cywilami.

Kiedy Petraeus zdecydował się w połowie sierpnia ujawnić dane o 1355 talibach złapanych w okresie 90 dniowym, on już wiedział, że ponad 80% zostało zwolnionych.

Major Sunset R. Belinsky z Międzynarodowych Sił Wsparcia oficer prasowy ds. operacji sił specjalnych, przyznała IPS pod koniec września, że 1355 osób kwalifikuje się tylko do „wstępnego uwięzienia”.

Dowódca zespołu sił 435 admirał Robert Harward potwierdził w czasie rozmowy z dziennikarzami 30 listopada, 2010 że 80% Afgańczyków uwięzionych przez amerykańską armię w czasie całego roku zostało do tej chwili uwolnionych w ciągu dwóch tygodni.

W tym roku w czasie tego okresu walk, co najmniej 5500 ludzi uwięziono” powiedział Harward dodając kluczowy fakt, że „około 1000 z nich przeszło przez więzienie w Parwan”.

Harward nie wyjaśnił niejasności pomiędzy dwoma danymi a ani jeden z dziennikarzy biorących udział w konferencji nie poprosił o wyjaśnienie.

Petraeus w dalszym ciągu wykorzystuje ignorancję mediów w związku z tą niejasnością pomiędzy liczbą Talibów, o których mówi się, że ich „złapano” a liczbą, jaką rzeczywiście wysłano do więzienia w Parwan.

Na początku grudnia Międzynarodowe Siły Wspomagające przekazały Billa Roggio blogera „The Long war journal” dane ponad 4100 „wrogich bojowników” złapanych od 1 czerwca do 30 listopada wspólnie z 2000 zabitych Talibów.

Ale okresie tych sześciu miesięcy według danych zespołu sił 435 tylko 690 osób zostało wysłanych do Parwan- 17% spośród 4100 talibów, o których mówiono, że zostali złapani, jako „talibowie”.

Wśród tych 690 więźniów także znalazła się nieznana liczba dowódców oddzielona przez Petraeusa i duża liczba więźniów, którzy później zostali zwolnienie z Parwan. Biorąc pod uwagę te dwa czynniki rzeczywista proporcja tych, o których mówi się, że zostali złapani, jako talibowie a tymi, co, do których stwierdzono, że nie byli członkami organizacji Talibów wzrasta do 90% lub nawet jest wyższa.

345 więźniów lub 20% spośród 1686 spośród tych, którzy byli uwięzieni, w Parwan w okresie od czerwca do listopada zostało uwolnionych po rewizji ich spraw według tego samego dokumenty z 5 lutego 2011 uzyskanego przez iPS. Przeważająca większość z tych uwolnionych została wysłana do Parwan w czerwcu lub później.

Więźniowie są tylko wtedy uwalniani z Parwan, kiedy dowody przeciwko nim są słabe lub nie istnieją oraz gdy amerykańscy oficerowie nie mogą usprawiedliwić ich przetrzymywania pomimo faktu, że więźniów pozbawiono normalnych proceduralnych praw „Bezstronnego” przesłuchania przez komisję rewizji spraw więźniów.

Celowa niejasność stworzona przez Petraeusa poprzez określania każdego złapanego w celu przesłuchania, jako złapanego taliba była kluczowym elementem ostrożnie realizowanej strategii stworzenia bardziej korzystnego obrazu wojny.

Jak to reporterka Associated Press Kimberly Dozier napisała 3 września 2010 w analizie po wywiadzie z Petraeusem on był bardzo świadomy, że „demonstrowanie postępu jest trudne w wojnie toczonej w setkach małych rozproszonych starć gdzie linie frontów nie są określone i gdzie miasta nie wpadają w ręce”.

Rajdy sił specjalnych można przekształcić w dramatyczną historię. „Tajemniczy elitarni dobrze wyszkoleni komandosi dopadający niepodejrzewającego niczego talibańskiego przywódcę w nocy to może wywrzeć dobre wrażenie w domu. Szczególnie w czasie, kiedy większość informacji z Afganistanu skupia się na rosnącej liczbie zabitych amerykańskich żołnierzy i frustracji z afgańskim rządem” pisze Dozier.

Petraeus upewnił się, że siła nowej opowieści o siłach specjalnych zostanie wzmocniona maksymalnie poprzez przedstawicie liczby Afgańczyków złapanych w czasie rajdów sił specjalnych, jako rzeczywistych bojowników Talibów.

Oszukańczy charakter tych statystyk jak to ujawniono przy okazji przedstawienia danych amerykańskiej armii wzbudza teraz wątpliwości czy statystyczne dane przedstawione przez Petraeusa odnośnie rzekomych zabitych Talibów nie zostały w podobny sposób sfałszowane.

Gareth Porter jest historykiem śledczym i dziennikarzem specjalizującym się w polityce bezpieczeństwa USA. Jego książka „Perils od dominancie: imbalance of Power and the Road to war In Vietnam” została opublikowana w 2006.